In memoriam Wendy Stöteler

Lieve Wendy,

Turnen was je lust en je leven.
Met veel plezier heb je jarenlang getraind bij Rap en Snel.
Elke zaterdag en dinsdag hard trainen en ook nog eens hard naar huis fietsen...
Want om 8 uur wilden we wel graag GTST zien!

De sprong, dat was altijd al je favoriete toestel.
'Kijk maar naar Wendy, want zo moet je springen', dat hebben wij vaak gehoord...
Jaloers op je sprong, dat waren we allemaal...
Jouw motto was duidelijk: knal die plank kapot!

Niet alleen jij was fanatiek voor Rap en Snel, ook je moeder zat elke wedstrijd op de tribune.
Als je weer eens een medaille had binnengesleept, stond ze juichend op jou te wachten.
Al wilde je op dat moment geen kusje of knuffel van haar,
stiekem was je heel erg blij dat ze er stond.

Toen je in Groningen ging studeren, ben je even met turnen gestopt.
Je miste ons en het turnen duidelijk... Je was al snel weer terug!
Dat vonden we erg fijn, want ook al was je zelf aan het turnen,
je vond het ook super om anderen iets te leren.

Op 31 mei heb je duidelijk laten zien wat een doorzetter jij bent.
Je behaalde een bronzen medaille op sprong...
Wat waren we allemaal trots op jou!

Het kamp in oktober, dat was een groot succes!
Wat hebben we het leuk gehad zo met zijn allen...
Iets wat we nooit zullen vergeten...
Fijn om te zien hoe jij, ondanks alle pijn, toch zó veel genoot...

Dansend in de keuken een oefening maken voor de uitvoering...
In december kwam je nog één keer naar de zaal om het resultaat te zien...
Je kon het niet laten om nog wat tips en aanwijzingen te geven...
Precies zoals jij bent. En zoals wij je zullen herinneren...

Lieve Wendy, we zullen je allemaal heel erg missen...

Wendy Stöteler